12.12.2022 Sizce de Hayatını Değiştirmek İçin Çok Uygun Bir Tarih Değil mi?

Açıkçası ben öyle düşünüyorum ve bugün kendim için uzun zamandır değiştirmek istediğim bir durumla ilgili bir adım attım. Bu yazı şimdilik bu hâliyle kalsın, ilerleyen zamanlarda tekrar dönüp hatırlarız J

Hadi bugün siz de kalan hayatınız için bir şey yapın ya da yapmaya karar verin ve harekete geçin. Dünyanın en üşengeç insanı ben bile değişmeye çalışıyorsam eminim siz çok daha büyük işler başarırsınız.

Dört Senedir Tatile Gitmeyen Masum Şule

    Sevgili Dövüşürken Hanımefendi Değilim’in yazısını okuyunca bu yaz tatilinde ne yapacağımı düşündüm.

    Yazın, deniz tatiline en son 2018 yılında gittim.

    2019’da kızım doğdu ve 3-4 aylık olduğu için tatilde rahat edemeyeceğimizi düşünerek gitmedik (Ne aptallık! Hâlbuki bebekle tatil, çocukla tatilden bin kat daha kolaymış.)

    2020’de pandemi vardı, gitmedik.

    2021’de pandeminin etkileri devam ediyordu. Azalmıştı ama yazın herkes tatile gittiği için patlama yapacaktı, gitmedik (Aptallık iki!)

    2022’de her şey çok pahalanmıştı. Beş yıldızlı otel pahalıya geliyordu. Birkaç gün için o kadar para verilir miydi? Apatta kalmayı da ben istemedim. Yine yemek yapıp bulaşık yıkayacaksam o tatilden ne anlayacaktım. Adana’da yaşıyoruz. Adana ya da Mersin’de denize gidebilirdik. Eşim illaki Antalya’yı istedi. Üç beş gün için o kadar yol yapmaya değer miydi? Çünkü eşim denize gidip gelecek, gitmişken oralarda kalayım, etrafı gezeyim, farklı yerlere uğrayayım diye düşüncelere şiddetle karşı. Sadece denize gireceksek yakınımızda da deniz var. O kadar yol parası vermeye değer mi? Çünkü benzin de çok pahalanmıştı. Derken tatil bitti. (Buradaki aptallık bana ait. Git işte Antalya’ya, eşinle inatlaşmanı kazandığın oldu mu şimdiye kadar?)

    2023 yazında paraya acımayacaktım. Açtım Antalya, İncekum otel listesini. Temmuz ayında dört günlük bir tatil aradım. Tabii ki beş yıldızlı otelde ve her şey dahil. İlk sırada çıkan otel 8,5 bin gösteriyordu. Biz 2018’de aparta günlük 250 lira vermiş, bin liraya dört gün kalmıştık. İçimden “İyiymiş, demek ki fiyatlar korktuğum kadar artmamış.” dedim ve sevindim. Tabii orada yazılan miktarın günlük olduğunu fark edene ve 4 GÜNLÜK TATİLİN 35 BİN LİRAYA MÂL OLDUĞUNU anlayana kadar.

    Yani ben dört gün tatil yapabilmek için üç ay boyunca bir kuruş bile harcamadan bütün maaşımı biriktirmeliyim. Tabii yol parası ve tatil için yapılan kıyafet alışverişi hariç.

    Ben biraz daha düşüneceğim. Bu yaz illaki bir yerlere gitmek istiyorum yoksa kafayı yiyeceğim kesin. Yok mu şöyle ucuz, güzel bir otel önerisi olan?

Ağaç Ev Sohbetleri #162

Blogları Takipten Çıkma Kriterimi Açıklıyorum

Beni tanıyanlar bilirler ki iyi bir takipçiyim. Yazdığınız her yazıyı okurum. Eğer hiç ilgi duymadığım ya da merak etmediğim bir konuysa en azından göz atarım. Bütün yazılarınıza yorum yazmaya çalışırım. Tek kötü özelliğim bazen bu işleri çok gecikmeli yapmam. Onun için de beni anlayacağınızı umuyorum. Günlük hayatın koşturmacası, iş hayatı, ev hayatı, çocuk bakımı, kendine zaman ayırma derken her yazıyı anında okuyamıyorum. Genelde haftada ya da on günde bir zaman bulunca bilgisayarın başına geçer, birikmiş blog yazılarını okurum. Hatta bu şekilde okumayı daha çok sevdiğimi söylemeliyim.

Takip ettiğim birçok bloggerın son zamanlarda sayfalarında aktif olmadıklarını gördükçe üzülüyorum. Blog okumayı seviyorum. Baktım sayfamda çok fazla aktif olan blog kalmamış ben de yeni arkadaşları keşfetmeye karar verdim. Birçok yeni kişiyi takibe aldım. Onları tanıma süreci çok keyifli geçiyor.

Sadece bir şeyden hoşlanmıyorum, yazıma konu olan kriterim de bu: Yazdığım yoruma cevap verilmemesi hiç hoşuma gitmiyor. İnsanlık hâli bazen yorumlar gözden kaçabilir. Mesela benim taa üç sene önceden cevapsız bıraktığım bir yorum varmış, daha geçen aylarda fark ettim J Bazen yoruma cevap yazmanız gecikebilir.  Bloğuna haftalar sonra uğrayan arkadaşlar oluyor ama bakıyorum benim yorumun üstünden üç ay geçmiş, arkadaş o yazının üstüne on yazı daha yazmış, daha bana cevap yazacak. Sadece ben de değilim cevapsız bıraktığı, diğer yorumlara da bir şey yazmamış. Üstelik bunu birden fazla kez yapmış. Artık bu tarz blogları takip etmeyeceğim.

Ben “Takibe takip. Ben sana yorum yazdıysam sen de bana yazacaksın.” kafasında olmadım hiçbir zaman. Takip edip yorum yazarsanız tabii ki sevinirim ama yapmayan kimseye de şimdiye kadar “Neden?” diye sormadım. Gerçekten hiç sorun değil ama benim yazdığım on yorumu (belirlediğim sayı bu) cevapsız bırakan kişileri artık takip etmeyeceğim.

Sizin “Takipten çıkarım.” dediğiniz, sinirinizi bozan blogger davranışları neler? Hadi dertleşelim. Belki bende de düzeltilmesi gereken noktalar vardır. Yorumlarınızı bekliyorum.

Uzman Öğretmenliğin Düşündürdükleri

Belki biliyorsunuzdur, on yılı geçen hizmet süresine sahip olan öğretmenler kasım ayında bir sınava girecekler ve bu sınavdan 70 puan ve üstünde alan öğretmenler “uzman öğretmen” diye adlandırılacak. Maaşlarında bir miktar artış olacak.  

Bütün öğretmenler bu sınavın gereksiz, haksız ve işe yaramaz olduğunu biliyoruz ama sevgili milli eğitim nedense sınav yapmakta kararlı. Halbuki iyi öğretmen olmanın bu sınavla hiçbir alakası yok. Şimdiden duymaya başladık, velilerin “Çocuğumun dersine uzman öğretmen girsin.” demelerini. Siz sakın bu hataya düşmeyin diye uyarmak istedim. Bir şeyi iyi bilmekle onu iyi anlatmak tamamen farklı şeyler. Bunu uzman öğretmenlik eğitimlerinde bir kez daha anladım. Eğitim videolarında profesör, doçent vb. mesleğinde başarılı, kitap yazacak kadar bilgi sahibi olan insanlar ders anlatıyor. Eğer Youtube’ta falan denk gelirseniz açın izleyin. İnsanın dikkatini çekecek bir anlatım yapmayı geçtim, o kadar tekdüze bir şekilde anlatıyorlar ki, daha doğrusu slayttan okuyorlar, iki dakikadan fazla dinleyemiyorsunuz. Kafanız başka yerlere gidiyor ya da uykunuz geliyor. Bazıları düzgün cümle bile kuramıyor. Daha doğrusu iyi okuyamıyor. 😐 Bir alanda beş farklı videoda anlatım yapan hoca o kadar çok “ııııı sesi çıkardı ki videonun sesini kısmak zorunda kaldım.

Bu sınava ben de gireceğim. Sadece maddi artısı sebebiyle. Kazanabilirim de kazanmayabilirim de. İki durumda da fikrim aynı olacak. Yazılı sınavda başarılı olmakla sınıfta iyi öğretmen olmak arasında çok az ilişki var. KPSS birincisi olup insanların önünde konuşamayan kişileri gördü bu gözler. Siz çocuğunuzun sevdiği, derse ilgi duymasını sağlayan ve çocuğunuza bir şeyler öğretmeye çalışan öğretmenler bulmaya çalışın. Unvanının ne olduğunun önemi yok.

Madem sınava gireceğim, hakkını vererek çalışayım, dedim. Hayatım boyunca hep çalışkan bir öğrenci oldum. İnek bir öğrenciydim bile denilebilir. Ders çalışmayı oldum olası sevmişimdir. Bu yüzden şevkle işe koyuldum.

Eğitimde sunulan bilgilerin çıktısını aldım, kitap olarak bastırdım. Planlarımda bütün kitabı baştan sona okumak, önemli yerlerin altına çizmek, altını çizdiğim yerleri defterime not almak, daha sonra bu notları okumak ve sınavla ilgili test kitaplarını çözmek vardı ama ne oldu bilin bakalım? Kitaptan sekiz sayfa okuduktan sonra başım ağrıdı ve kitabı bıraktım.🙈 Üstünden bir ay geçti ve ben hiçbir şey yapmadım. Benim aklım üniversitedeki, lisedeki zamanlarıma gitti ama ne bende o kafa var ne de o çalışma ortamı. 

Üniversitedeyken yurtta kalıyordum ve tek yapmam gereken derslerime çalışmaktı. Lisede ve daha öncesinde de her şeyle annem ilgilenirdi. Benim tek yapmam gereken ders çalışmaktı ama şimdi hem bir işte çalışmam gerekiyor hem ev işleri, temizlik, yemek gibi bütün işler ile ilgilenmem gerekiyor hem de kızıma ve eşime zaman ayırmam gerekiyor. Arta kalan sürede de ders çalışmam gerekiyor. Bu da takdir edersiniz ki pek kolay değil.

Üstelik bütün sorunlar bunlar da değil. Kafamın da eskisi kadar çalışmadığını fark ettim. 😂 Tek tesellim sınava girecek bütün öğretmenlerin en az benim yaşımda hatta benden daha yaşlı olmaları. 🙈 Hakkımızda hayırlısı

Yaş 35… Yolun Yarısına Geldim

Bloğumun 9.Yılı Kutlu Olsun 😊

30 Mutlu Gün Son (Nostalji Defterlerim) (BCP Nisan Raporu)

30 Mutlu Gün’de 3.Hafta

16 Nisan Cumartesi: Bugün evde ilk kez pizza yapmayı denedik. Aslında çok zor bir şey değil biliyorum ama nedense hiç yapmamıştık. Eşimin aldığı ekmek yapma makinesi pizza hamuru da yoğuruyormuş. Hamur ondan, üstünü yapmak benden oldu. Sonuç olarak ailecek lezzetli pizza yedik. Sadece hamuru biraz kalın olmuş. Bir dahaki sefere yarım malzemeyle hamur yapacağız.

30 Mutlu Gün #2. - #15. Günler

Herkese merhaba. Şuraya bir kendi başlattığı etkinliği savsaklayan Şule çizelim 😅

30 Mutlu Gün’ün detaylarını burada yazmıştım. Bu etkinliği uzun zamandır yapmak istiyordum ve çok heyecanlıydım ama başlamak için o kadar kötü bir zaman seçmişim ki, ya da tam doğru zamanda başlatmışım, bakış açınıza göre değişir. Nisan benim için çok kötü başladı, çok kötü devam etti, şimdi biraz biraz düzelmeye başladı. En azından gelecekte umut görünüyor. Bu yüzden içimden bilgisayarı açıp yazmak gelmedi ama telefonuma her gün için kısa kısa notlar aldım. Şimdi onları yazma zamanı. Bütün olumsuzlukları geride bırakıyoruz ve mutlu anlara odaklanıyoruz.

2 Nisan Cumartesi: Bugün annemlerde yemeğe davetliydik. Kardeşim ve eşi de geldi. Bütün aile bir arada çok güzel bir yemek yedik. Hem yemek hem de ailemle beraber olmak bana çok iyi geldi.

30 Mutlu Gün #1

Etkinliğin detaylarını öğrenmek için buraya tıklayabilirsiniz. İsteyen herkes katılabilir.

Aslında yazılarımı haftalık yazacaktım ama içimden geldi, bugün de bir şeyler yazmak istedim. Bu etkinliği planlarken mutlu olmaya ihtiyacım olduğunu biliyordum ama moral olarak bu kadar çabuk biteceğimi bilmiyordum. Bloğuma kişisel yazı pek yazmıyorum ama olur da ileride bir gün “Ya o gün canım niye sıkkınmış ki? Hatırlamıyorum bile. Halbuki şimdi ne kadar mutluyum!” diyebilmek için bugünü not düşüyorum.

Ne demiştik? Her günde mutlu olarak en azından bir şey bulabiliriz. Bugünün mutluluk sebebi iki günlük hafta sonu tatilinin gelmesi. En azından yarın işe gitmek zorunda değilim diye seviniyorum.

30 Mutlu Gün (Mim-Etkinlik)

Herkese merhaba. Bu etkinliği yıllar önce sevgili Ruhuna Renk Kat bloğunda görmüştüm. O zaman katılamamıştım ama bir gün mutlaka ben de yapacağım diyerek aklımın bir köşesine yazmıştım. Bugün nisan ayı için bu etkinliği başlatıyorum.

Yapacağımız/yapacağınız şey şu. Nisan ayında her gün sizi mutlu eden bir olayı, kişiyi vb. birkaç cümleyle yazacaksınız. Uzun uzun da yazabilirsiniz. İsterseniz her gün yazın, isterseniz haftalık, isterseniz ayın sonunda toplu olarak yazın. Siz nasıl isterseniz.

Uzun zamandır ara ara gelen bunalım duygusuyla yaşıyorum. Kendimi mutlu etmek için her fırsatı değerlendirmek istiyorum. Aslında bu etkinliği mart ayı için yapacaktım. Baharın gelişini kutlayacaktık ama yazımı yetiştiremeyince nisana kaldı. Bence daha iyi oldu. Hem mart ayı otuz gün değil, başlığa uymazdı hem de bu sene mart kış gibi geçtiği için baharın geldiğini hissedemedik. Nisana beraber havaların ısındığını görürüz umarım.

Evet, etkinliğimiz kısaca böyle. Eğer hoşunuza giderse belki diğer aylara da uzatabiliriz. Bloglarımız bir nevi günlüğümüz olur ve her gün mutlu olmak için küçük de olsa bir neden bulabiliriz. Kimler benimle beraber? Yorumlarınızı bekliyorum. Yeni yazılarda görüşmek üzere.

NOT: Elinden bu işler gelen biri etkinlik için bir görsel hazırlarsa çok sevinirim ve yazının başına koyarım. Tabii siz yazdıklarınızın içeriğine uygun görseller de kullanabilirsiniz.

2021 Hedeflerimin Sonucu ve 2022 Planlarım

Aslında bu yazıyı yazmayacaktım. Tabii ki hedef belirlerken yükseklerden uçtum ve hepsini gerçekleştiremedim. Yine de korkularımı yeniyorum ve kendimle yüzleşiyorum. Siyah renkle yazılanlar geçen sene yazdığım yazılar, kırmızıyla yazılanlar ise bu seneki yorumum. Bakalım 2021 benim için nasıl geçmiş?

İşte bu seneye dair planlarım, hedeflerim, umutlarım ve isteklerim…

*Tabii ki öncelikle virüsün bir an önce bitmesi ve hayatın normale dönmesi. Diğer maddelerin gerçekleşmesi bile buna bağlı. (Gerçekleşmedi.)

*Okulların açılması ve yüz yüze eğitime geçmemiz. Uzaktan eğitimle olmuyor maalesef. Çocuklar için de zor bizim için de zor. (Bunu pek umut etmiyordum ama neyse ki oldu. Maskeyle ders anlatmak, kalabalık sınıflara girerken korkmak insanı zorluyor ama yine de şikâyetçi değilim. Umarım bir daha okullarımızı kapamak zorunda kalmayız.

*Bu sene 75 kitap okumak istiyorum. Kendime film hedefi koymayacağım için kitap hedefimi artırdım. Elimdeki kitap stoğunu biraz azaltmak istiyorum. Bu kitapların en azından 12’sini Türk klasiği, 12’sini yabancı klasik şeklinde okumak istiyorum. (Gerçekleştirildi. Hatta umduğumdan çok daha fazlasını okudum. Tabii okuduklarımın yarısının incecik kitaplar olduğunu belirtmeliyim.)

*Yukarıdaki maddenin devamı olarak 2021’de mümkünse hiç kitap almamayı, alırsam da on kitabı geçmemeyi hedefliyorum. Seneye aralık ayına kadar bunun için çalışacağım. Aralık ayında bu hedefimden sapabilirim çünkü çok güzel indirimler olabiliyor. (Bunu yazarken bile yapamayacağımı biliyordum desem. Artık bununla yüzleştim. Ben kitap almadan duramıyorum. Sigaram, içkim vb. hiçbir kötü alışkanlığım yok. Benim bağımlılığım da kitap almak olsun ne yapayım.

*Dizi hedefim de yok. İçimden gelen diziyi izleyeceğim. Kaç tane izlediğimin bir önemi yok. Sayı olarak hedef belirleyince hep kısa dizilere yöneliyorum. Bu yüzden sayı olarak hedef belirlemiyorum amacım güzel diziler izlemek. Bir tane bile olsa yeterli. (Bu sene birden fazla dizi izledim. Onların da yazısı gelecek. İçlerinde 11 sezon olan bile vardı. Yani bu hedef de tamamlandı.

*Blog yazılarım için de hedefimi küçülttüm. Her ay en azından 2-3 yazı yazsam yeterli. (Niye bu kadar küçük hedef koymuşum ki? Bu sene en çok yazı yazdığım yıllardan biri oldu.)

*Günde yarım saat yürüyüş yapma hedefimi yineliyorum. (Maalesef olamadı. Bir türlü eski yürüme tempoma dönemiyorum. İnşallah 2022’de bu durum değişir.)

*Telefonla konuşma hedefimi de. (%100 gerçekleşmedi ama %70 gerçekleştirdim diyebilirim.)

*Ve tabii kilo verme hedefi. Bunun için bir sayı yazmayacağım. Sadece bir sene sonra bu kadar kilolu olmak istemiyorum. Eğer kendime bir düzen kurabilirsem bloğumda paylaşırım. Belki siz de öneri ve yorumlarınızla bana destek olursunuz. (Olmadı 😞)

Çok da kötü durumda değilmişim sanki. İçim rahatladı. Yeni yıldan tek beklentim sağlıklı, mutlu ve huzurlu geçmesi. Ufak tefek hedefler koyuyorum kendime ama onları burada yazmayacağım. Hepinize iyi seneler, mutlu yıllar 😊

Hediye Kitaplarım Geldi 😍

Elektronik Atıklarınızı Sakın Çöpe Atmayın!

Kızım Uyurken Düşündüklerim

Bir kitap alayım da okuyayım.

Aslında uzun zamandır film de izlemiyorum. Film mi izlesem?

Netflix’te çok güzel diziler var. Onlardan birine mi başlasam?

Youtube’ta takip ettiğim kanalların videoları birikmiştir. Onları mı eritsem?

En iyisi bloğa bir yazı yazayım.

Ama okunacak blog yazıları da birikmiş. Onları okuyup yorumlasam daha iyi olacak.

Ya da internette keyif yapayım. Ekşi’de takılırım biraz. Bakayım ülke gündeminde neler varmış?

Uzun zamandır kimseyle konuşmadım. Geçen gün X aradı açamadım. İhmal ettiğim kişileri mi arasam?

Aslında evde yemek de yok. Bir şeyler pişirmek lazım.

Temizlik yapmak da lazım. Ev iyice kirlendi.

Yürüyüşe mi çıksam. Doğum yapalı kaç ay oldu, kilo vermeyi geç verdiklerimi bile geri aldım. Lohusayken kilo alanlara laf etmiştim değil mi? 🙊

Kendimi yorgun hissediyorum. Biraz uzanayım, sonra ne yapacağıma karar veririm.

Derken uykuya yenik düşerim ve kızımın ağlamasıyla uyanırım.

(Bu yazıyı kızım bebekken yazmayı düşünmüştüm. Şimdi kızım 2,5 yaşında. Eskiye göre çok daha rahatım. Yani insanların zamanla kolaylaşacak dedikleri kadar varmış. Sadece sabretmek gerek. Yeni anne olanlara selam olsun J)

Blog Çekilişimin Kazananı

 

Bloğumun 8.Yılı Kutlu Olsun 💓

Silinmeden Mim (Mimlendim #43)

Herkese merhaba. Bu mimi sevgili Handan’da görmüş ve çok sevmiştim. Ben de yapayım demiştim ama üstünden zaman geçti. Baktım geçen yıldan beri mim yapmıyorum, bunu yapayım dedim. Hem canım biraz konuşmak, anlatmak istiyordu. Tam ihtiyacım olan şey dedim.

Mimin olayı şu: Aklınıza ne gelirse yazıyorsunuz. Sonrasında yazdıklarınızı okuyup düzeltmek yok. İçinizden ne gelirse anlatıyorsunuz. Ben de şimdi başlıyorum anlatmaya, bakalım sonu nereye varacak 😏

Bugün bloğumda “Bilgi Yarışmaları” konulu yazılar yayınladığımı görmüşsünüzdür. İki sene önce okulumuzda bilgi yarışması yapmıştık. Etkinliği ben düzenlediğim için bütün sorular elimde vardı. Madem hazır soru var elimde, bloğumda yayınlayayım dedim. Benim bloğu çocuklar, ortaokul öğrencileri çok okuyor. Kendi öğrencilerim için hazırladığım kitap özetleri ve kitap sınavları hem çok tıklanıyor hem de çok yorum alıyor. Bu yazılar da öğrencilerin ilgisini çeker dedim.

Bir nisandan beri bloğuma yazı yazmamışım. Uzun zamandır bu kadar ayrı kalmamıştık. Aslında yazmak istediğim ve yazmam gereken çok konu var ama bir türlü bilgisayarın başına oturup yazamadım. Benim yazabilmem için yalnız olmam, sessiz bir ortamda olmam ve rahatsız edilmeden en azından iki üç saat yazabilmem lazım. Takdir edersiniz ki bu şartlar her zaman elde edilmiyor. O zamanı bulunca başka işler aklımı çeliyor. Bugün bilgisayarın başına oturunca birkaç yazı stoklamaya çalışacağım. En azından iki hafta sık sık görüşürüz diye umuyorum.

Okullar yine kapandı. Sadece 8.sınıf öğrencileri okula gidiyor ama benim de eşimin de 8.sınıflara dersimiz yok. Bu nedenle tamamen evden çalışmaya döndük. Bunun bazı rahatlıklar sağladığı kesin. Bu yüzden bir tarafım seviniyor ama maalesef uzaktan eğitim hiç verimli geçmiyor. Derse giren öğrenci sayısı çok az, derse katılan öğrenci sayısı daha da az. Sanırım dersi açanların yarısı sesimizi kısıyor ve internette geziyor ya da başka bir şeyle uğraşıyor. Üstelik daha nisan ayındayız. Okullar temmuza kadar devam edecek deniliyor. Adana sıcağında kaç öğrenci buluruz bilmiyorum.

Bugün dersim yoktu, ben de dolap ve yatak altlarını düzenleyeyim dedim. Adana’ya yaz geldi. Biz tişörtlere geçtik. Kışlıkları kaldırdım. Adana’da bahar mevsimi yok. Kış bitince hemen yaz geliyor. Bu yüzden benim ya kazaklarım ya da tişörtlerim var. Bu durum üniversitede sorun olmuştu. Üniversiteyi Trabzon’da okudum. Orada da sürekli bir yağmur havası vardı. Hava çok soğuk değil ama kısa kollu giyilecek kadar sıcak da değil. Mevsimlik kıyafet kavramını üniversiteye gidince öğrenmiştim 😂

2020 Hedeflerimin Sonucu ve 2021 Planlarım